Selamlar konserveler! Epeydir kendimi bu kadar yorgun ve mutlu hissetmiyordum. Başlıktan da anlayacağınız üzere 4 yıllık Psikoloji lisansını bitirmiş bulunmaktayım. Notlarım da açıklandı, resmi olarak mezunum ve bir Psikolog oldum.

Aslında henüz mezuniyetin farkında değilim tam olarak. Yavaş yavaş geliyor, özellikle stajda danışanlar bana hocam diye hitap ettiklerinde. İlk dendiğinde 2. günüydü stajın. Terapisini izlediğim bir danışanla dışarıda karşılaştık yani hastanenin önünde “iyi akşamlar hocam” dediğinde cidden etrafıma baktım “hangi hoca geçiyo lan” diye..

Daha kep atmadım, çok da sikimde değil aslında ama bazı şeyleri başkalarının gönlü olsun diye yaparsın. Bu da onlardan birisi, ailem çok istekli. Ulan ben kreşten beri kep atıyorum, ölüm yatağında kep atsam gene flaş patlar o derece. Neyse katlanıcaz artık 1-2 saat.

Staj konusuna gelecek olursak, özel bir psikiyatri hastanesinde stajyerim şu an. Tek değilim yaklaşık, ne yaklaşığı tam olarak 16 kişilik bir grubuz. Bu grupla konsültasyonlara katılıyoruz, günlük eğitimler alıyoruz ve 3’er kişilik gruplar ile o gün atandığımız psikoloğun ya da psikiyatristin seanslarına katılıyoruz. Ben epeydir böyle mutlu olmamıştım lan konserveler. Yalnız ağır yoruluyorum, süper bir yorgunluk ama. Geçen gece 22:00 dedim uyudum, öyle bir şey ama bu yorgunluk “lanet olsun amuğa goyum yea gecemiz gündüzümüz kalmadı” tarzı bir şey değil. Daha ziyade götü başı dağıtıp, alkolün dibine varıp, sabaha kadar dansettiğiniz yakın düğünü olur ya, işte öye bir şey.

Konsültasyonlara bayılıyorum, gözlemlere de bayılıyorum ama nedense konsültasyonlar daha iyi gibi. Bir de bir durum var ki şöyle; ben baya eğleniyorum. Yani danışan/hasta gördükçe eğleniyorum, seviniyorum diyebilirim. Sanırım benim hastam/danışanım olmadıkları için ya da herhangi bir terapötik bağ kurmadığım için ama etkilenmiyorum durumlarından. Daha yeni mezun oldum ama profeyonelim goygoyu yapmıyorum, bana olağan ve normal geliyor. Bu hastalıklar da en az damar tıkanıklığı, nezle, grip, kanser kadar doğal şeyler. Neyse…

Staj yaptığım hastanede bir de AMATEM (Alkol ve Uyuşturucu Madde Bağımlıları Tedavi ve Araştırma Merkezi) var. Alkol ve madde bağımlıları yatılı olarak tedavi görüyorlar anladığınız üzere. Her gün saat 10:00’da alkol bağımlılarının, 11:00’da ise madde bağımlılarının  grup terapileri oluyor. Onlara katılmayı da seviyorum, hiç konuşmasam dahi dinlerken, gözlemlerken ciddi anlamda öğrendiğimi hissediyorum. Böyle bişiler doluyo gibi böyle içime.

Bu görseldeki lafı da daha bu sabah işittim, “stajyer hocam, bir şey sorabilir miyim?” muazzam bir soru değil mi yav 😀 Teknik bir terim sordu, ben de açıkladım teşekkür etti gitti ama acayip hoşuma gitti bu laf. Kendime üçüncü bir isim olarak “stajyer”i mi alsam 😀 Hadi öptüm, cya bitches!

23 Yorumlar

  1. Başarılar dilerim çok güzel bir blog sayfanız var hayran kaldım .
    mezun olmanın sevincini paylaşmak ne güzel darısı mezun olacaklara.

  2. Keşke makine teknikerliği falan okusaydın oğlum, sen ne anlarsın bu işlerden 🙂

    Şaka şaka, senin adına seviniyorum. Kendi adıma da seviniyorum çünkü bedava danışmanlık falan oh 🙂 Lanet olası federaller peşimde, çişim de geldi.

  3. Bir psikolog hastası olarak duruma yaklaştığımda acaba yeni psikologlar bu işi canı gönülden severek ve isteyerek değilde. ” Geleceğin mesleği ” tarzında düşündükleri için mi bu alana yöneliyorlar. Eğer böyle bir düşünce varsa Türkiye’nin durumu genel olarak ortada gittikçe nereye gideceğiz bakalım. Bunun haricinde bu kadar özgün ve net olmanız çok güzel bir durum. Fakat ileride hastalarınız bu durumu görse bazı kesime göre sizi ne kadar ciddiye alır bilemiyorum.

  4. Hadi bakalım hayırlı olsun. İşin en zor kısmı şimdi başlıyor bence. Ne kadar çok hasta, o kadar çok deneyim demek. Senin adına ve kendi adıma da sevindim. Artık bir rahatsızlık baş gösterdiğinde kapısını çalabileceğimiz bir psikolog var. Türkiye’de her ne kadar psikolojik destek almak deli damgası yememize sebep oluyor. Umarım bu durum zamanla aşılır. Nasıl bedenin belirli bölgeleri hasta oluyorsa ve doktora gidiyorlarsa, ruh içinde aynı şeyi yapmalı diye düşünenlerdenim ben. Ne çok yazdım. Özetle sevindim. Hayırlı olsun.

  5. Tebrik ederim… Senin adına çok mutlu oldum… Artık ruhsal bir sorunum olduğunda kime danışacağımı biliyorum… 😉

      • tabi ki samimi bir yorum neden aksini düşündünüz ki 🙂 okurken ben bile mutlu hissettim sizin adınıza sevindim. Belki ilerde terapilerde dikkatinizi çeken ilginç şeyleri bizimle de paylaşırsınız. Ne güzel olur.

        • “Vay canına süper” kısmı biraz bu düşünceye sevk etti beni 🙂 Terapide gördüğüm şeyler terapi odası içinde kalır, paylaşmam hiç etik olmaz. Belki başka şeyler.

Yanıtla

Yorumunu yaz lütfen
Adını buraya yaz